OSMAN ĐIKIĆ: Srpska vila

osman.jpg
Podeli:

U rumenu zoru, kad zv’jezdice sjajne
Na pučini neba plavetnog se gase,
Kad grimizom zore nebesa se krase,
Tiho lebde zrakom glasi pjesme vajne.

Odaklen se kreću, ko l’ to tužno poje?
U zoricu rujnu, kad sve miljem gori,
Koga tako tuga u grudima mori,
Da s uzdahom prati glase pjesme svoje?

— Sa vrletnih gora, što se k nebu dižu,
I kô vječni stražar nepomično stoje,
Gdje ‘no suri orô vije gn’jezdo svoje,
Oni tužni glasi odatle se nižu.

A djevojče ono raspuštenih vlasi,
Što beskrajnom tugom po st’jenju se kreće,
Svenuloga lica, kô jesenje cv’jeće,
A bolne joj grudi trgaju uzdasi.

To je srpska vila — vila roda moga,
Ona onu pjesmu milotužnu vije,
Što u rujnu zoru, sunca jarkog prije,
Razljeva se dverim Svemira tihoga.

Ona ono tuži za slobodom svetom,
I s bolnijem srcem gleda grozne muke,
Što pod teškim bičem dušmanove ruke
Rob ih snosi tužni, sputan uzom kletom.

Oh, ne plači vilo! Utri gorke suze!
Jer već sunce milo i nama se rađa,
Brat se s bratom miri, prestanuće svađa,
A Srbin će stresti opet teške uze!

Donirajte ili se reklamirajte na „Srbi u Bosni i Hercegovini kroz epohe i sudbine“ jedinom sajtu na svijetu koji opisuje život našeg naroda na prostorima BiH od naseljavanja Srba u 7. vijeku do odbrambeno-otadžbinskog rata a kroz prizme političke, kulturne i duhovne istorije.
Podeli:

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top